از خواب بیدار می‌شوم مرده‌ام

.

خیلی سنگینی می‌کنی روی سینه‌ام  زن

.

با انگشت‌های خیس

موهام را شانه رو به جلو

در انتهای صف

یکی تو را بگیرد ببرد

از پنجره پرت کند توی اتاق

در را ببندد

از خیابان برود

بی آن که همسایه‌ها لباس‌های شخصی‌شان را پشت و رو کنند چشم بدوزند

.

نماز بخوان روی فرق سرم رو به روبرو

به یک طوفان بدوز چشم

با گوش

دو طوفان یا سه تا یا چهار تا طوفان طوفانی

.

دراز کشیده‌ای کنار من

رو به سقف

چیزی شبیه سیگاری مانده از سال‌های پیش از تولد لای انگشت            توی هوا چرخ

با آن لب‌ها که حجم هوا را پر می‌کنند      که برآمده‌اند زیر گونه‌های استخوانی       با آن لب‌ها مثل ماهیچه‌های پرخون پیچ‌پیچ

با آن لب‌های گزنده‌ی بیمار       لب‌های ورم کرده‌ی خسته‌ی خوابالود گزنده

با انگشت‌های تو که در تاریکی لب‌های تو را پیدا می‌کنند و خیس می‌کنند سر انگشت سبابه را خیس عرق

از اضطراب

از بیچارگی مطلق

از تاریکی

از ترس

 

از من اینجا چیزی دراز کشیده روی چیزی شبیه گوشه‌ی اتاق

جایی در فاصله‌ی خواب با بیداری مطلق

حرف می‌گویی مثل باران جرجر تا صبح روی سقف سینه‌ای که مرده است که تمام تو باشد

حرف می‌گویی مثل تسلسل روزها و شب پشت سر هم پی در پی بی انقطاع با این همه شقاوت که سرسبز در دل یک روز یا یک شب وقتی که من هنوز زنده‌ام همراه تو دراز کشیده خوشبخت با زخم‌های مرهم و کاسه‌ی سر خالی

و یک نفر در این جهان فقط همراه من این پنجره را وا می‌کنی فاصله را تا پایین اندازه می‌گیری سنگینی می‌کنی روی سینه‌ام

تا پایین

دور درخت  و شیر آب و  تیر برق     لباس‌های شخصی باد می‌خورند

پرت می‌کنی تا ته دره   برمی‌گردم مثل باد روی زمین  دوباره دور شانه و پاهات تلخ و ترش و تیرهای غیب را با دست پس می‌زنم از دور شانه و پاهات

بیدار که می‌شوم مرده‌ام در را قفل کرده‌ای

من تو را بر می‌دارم بغل می‌کنم می‌چسبانم به چشم‌ها و سینه‌ام از دیوار رد می‌کنم پرت می‌کنم ته دره‌ای که چشمه‌اش تو باشی بی لباس‌های شخصی و دست‌های گیرنده و دندان‌ها و طناب‌ها و چشم‌ها و سلول‌های انفرادی و زخم‌های زیر بازجوهای پرسنده‌ی انسانی

.

چیزی از لب‌های تو حفظ می‌شود اینجا در گرگ‌های خونریز و انگورهای درشت یاقوتی

.